خود قرآن حل مىشود و اگر كلام خدا نبود اين طور نبود . و اگر چنين كلامى در روشن شدن مقاصد خود حاجت به چيزى ديگر يا كس ديگر داشت اين حجت تمام نبود . زيرا اگر مخالفى مورد اختلافى پيدا كند كه از راه دلالت لفظى خود قرآن حل نشود از هر راه ديگرى غير لفظ حل شود مانند اينكه ارجاع به پيغمبر اكرم ( ص ) شود و وى بدون شاهدى از لفظ قرآن بفرمايد مراد آيه چنين و چنان است البته مخالفى كه معتقد به عصمت و صدق آن حضرت نيست اقناع نخواهد شد و به‌عبارت‌ديگر بيان و رفع اختلاف پيغمبر اكرم ( ص ) مثلا بدون شاهد لفظى از قرآن تنها به درد كسى مىخورد كه به نبوت و عصمت آن حضرت ايمان داشته باشد و روى سخن و طرف احتجاج در آيه « أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً » با مخالفين دعوت و كسانى است كه ايمان به نبوت و عصمت آن حضرت ندارند . و قول خود آن حضرت بىشاهد قرآنى مسلم آنان نمىباشد . و از طرف ديگر خود قرآن ببيان و تفسير پيغمبر اكرم ( ص ) و پيغمبر اكرم ببيان و تفسير اهل بيت خود حجيت